Menu

Blogs

  1. Als de dagen steeds korter worden en de feestdagen in zicht komen, breekt elk jaar voor veel mensen een periode aan waarin ze zich eenzaam en somber voelen. Dit jaar zal dat niet anders zijn, integendeel zelfs. Veel mensen brengen het grootste deel van hun tijd alleen door. Wiesje van der Linden, één van de vrijwilligers die ons ook helpt bij de kerstkaartenactie, bedacht daar iets op! Meer

  2. Als ik dit schrijf is het 11 november. Sint Maarten. Een dag met goede herinneringen voor me: mijn moeder is deze dag jarig, en als kind ging ik na een toch al gezellige dag met vriendjes en vriendinnetjes met lampionnen de straat op, om liedjes te zingen en snoepgoed te ontvangen. Meer

  3. 3 november.Vanochtend werd ik wakker, en realiseerde ik me dat het precies vijf weken geleden is dat ik corona kreeg. Een milde vorm, maar nog dagelijks voelbaar door de klachten die mij belemmeren om alles te doen wat ik wil doen. Meer

  4. Een aantal weken geleden presenteerden we bij Ark Mission het boek Ken je mij?, met daarin het levensverhaal van Judy Burger. Het was een bijzonder moment, met een bijzondere vrouw met een aangrijpend verhaal. Meer

  5. (Bij Johannes 5:7) ‘Ik heb geen mens…’ Het is een hartverscheurend zinnetje uit de mond van een man die al achtendertig jaar, een half leven, ziek ligt te zijn. Als Jezus hem vraagt of hij gezond wil worden, klinkt dit treurige geluid: Heer, ik heb geen mens om me naar dat genezende water te dragen. Niemand die me helpt. Het deed me denken aan wat Herman van Veen al bijna veertig jaar geleden schreef: de grootste kanker van onze tijd is doodgewone eenzaamheid. Meer

  6. We slenteren door het bos op zoek naar sabeltandtijgers. Mijn nichtje en mijn twee kinderen hebben bedacht dat op dit 'Sabeltandtijgerspoor' ook daadwerkelijk nog beesten te vinden zijn. Wij zijn de woeste holbewoners die wonen in het bos. Meer

  7. Morgen heb ik een gesprek waar ik nogal tegen opzie. Ik ga praten met de chirurg die mijn galoperatie heeft uitgevoerd. De galoperatie waarna ik in plaats van één nacht, acht weken in het ziekenhuis belandde, en die me nog steeds gezondheidsproblemen bezorgt. Er zijn een aantal nogal pijnlijke dingen gebeurd in het ziekenhuis. Ik voelde me machteloos en ongehoord. Meer

  8. Tijdens een koffiedate met mijn collega's spreken we over de verarming in onze levens door corona. Alle collega's hebben vakantie in eigen land gevierd in plaats van op verre vliegvakanties te gaan. In het gesprek overheerst een gevoel van teleurstelling over de zomervakantie. Meer

  9. ‘Mooie schoenen!’, zei hij. ‘Zo te zien echt Italiaans. Waar heb je die gekocht?’ Ik keek naast me en zag een man op leeftijd met grijzend haar, vriendelijk gezicht en intelligente blik. Het was wel de laatste vraag die ik had verwacht op deze plek – de gymzaal annex kerkzaal van een gevangenis ergens in het zuiden van het land, waar over een paar minuten de kerkelijke viering zou beginnen. We raakten wat aan de praat. Hij had altijd ‘in de schoenen’ gezeten en was er nog steeds dol op. En ja, mijn schoenen vielen wel een beetje op in dit gezelschap van slippers en sneakers. Meer

  10. Het is een herinnering die is blijven hangen. Ik zat in groep 3. Er waren al wel televisies op school, maar dat waren nog van die dikke apparaten die op een kast door het schoolgebouw heen werden gereden. Als je de piepende wieltjes aan hoorde komen wist je direct hoe laat het was: we mochten tv kijken! Meer