Menu

Piepklein leed

Piepklein leed

DoorHenk Fonteijn Datum21 mei 2019 0 reacties

koolmees.jpg

Het is opvallend hoe vaak ik de aanleiding voor mijn blogs tegen wil en dank vind in weer een negatieve, teleurstellende, schokkende, gewelddadige, of rampzalige gebeurtenis ergens in onze grote kleine wereld.

Van de week dacht ik eindelijk iets teers, iets liefs, iets harmonieus in het vizier te hebben. U moet weten, in ons piepkleine achtertuintje hangt zo’n leuk houten mezenkastje, in elkaar getimmerd door een handige buurman die ze voor een goed doel verkoopt. Van achter de glazen deuren volgden wij al weken lang de inspanningen van vader en moeder koolmees om hun jonge gezin van voedsel te voorzien. En als we ons voorzichtig buiten in de buurt van het kastje waagden, hoorden we het aandoenlijke gepiep van een nieuwe generatie zwartkoppen.

Vertederend, ontroerend, ontwapenend, en ik had in gedachten al een mooi poëtisch woordenschilderijtje gemaakt. Over ouderlijke zorg, en hoe mooi de natuur een spiegel vormt van onze menselijke realiteit. Dat zal waar zijn ook, maar afgelopen week werden we er daadkrachtig bij bepaald dat ook de onthutsende en gewelddadige kanten van onze mensenwereld zich laten terugvinden in de natuur. Het kan er ruig aan toe gaan onder de vogeltjes, de bloemetjes en de bijtjes!  Wat gebeurde er? We waren, ‘s morgens vroeg nog, ademloos getuige van een zorgzame vader en moeder Koolmees, bezig hun kroost vliegles te geven. De jeugd moet immers een keer het nest verlaten! Het was spannend en vertederend om te zien. Een van de jonkies trok de vlucht naar boven niet, raakte in een vrije val en belandde voortijdig op de bodem van moeder aarde. Z’n ego gedeukt, maar springlevend. Eventjes dan… Want tot hun afschuw zien mijn dochters hoe plotsklaps een grote ekster uit een nabije boom duikt en de onfortuinlijke brokkenpiloot in één gulzige hap verzwelgt.

Ach ja, ik weet het, het is piepklein leed dat onbeduidend lijkt in een wereldzee vol lijden. En toch, zo’n dag begint dan onherroepelijk met een zwart randje. Een paar dagen later, als deze kleine gebeurtenis me weer door mijn hoofd speelt, schieten me ineens woorden van Jezus te binnen. “Zelfs geen musje valt ter aarde zonder uw Vader!” Ik besluit dat ik voor musje ook meesje mag lezen en voel me, mede namens vader en moeder koolmees, een beetje getroost!

Henk Fonteijn

Theoloog, publicist en voormalig legerpredikant

Uw e-mail adres wordt niet gepubliceerd