Menu

Jona & ik

Jona & ik

DoorWendy van Schaik Datum26 juli 2019 0 reacties

beach-bright-clouds-301599.jpg

Ik voel me een beetje een mopperige Jona onder de brandende zon deze dagen. Dan doel ik op de scène die zich afspeelt aan de oostkant van Nineve, waar Jona ontdekt dat God een wel erg genadige God is.

Toen ik terugblikte op een aantal momenten uit het afgelopen seizoen, zag ik niet in alles het gewenste resultaat. Vervolgens deed ik wat je vooral niet moet doen: verbolgen bekeek ik op sociale media de leuke levens van anderen, en ontevreden vroeg ik me af waarom het gras toch altijd groener lijkt aan de andere kant. Mijn hart vulde zich met ondankbaarheid, jaloezie en een ongezonde dosis verwijten.

Ook Jona is nogal verbolgen. Hij begrijpt niet dat God de mensen van Nineve niet verwoest. Maar God ziet dat het volk luistert en Hij toont zich genadig. Jona kan nog wat leren van het volk, aangezien hij eerst de boot naar Tarsis had genomen om zo onder Gods opdracht uit te komen. Hij wilde niet luisteren. Een storm gooide roet in het eten, en dus was Jona alsnog met hangende schouders - maar in zijn hart misschien toch op hoge poten - naar Nineve vertrokken. Hij zou de mensen eens even vertellen hoe slecht zij leefden en dat zijn God hen wel zou verwoesten.

Jona moest het volk aanklagen en oproepen tot bekering met de woorden die God hem zou geven. Het was geen prettig volkje, die mensen uit Nineve. Het waren nogal woeste, wilde mensen die liever hun eigen wetten volgden. Eigenlijk had Jona niet veel anders gedaan. Ook hij volgde liever zijn eigen weg. Maar door de diepte van de zee wist hij zich weer te richten op God. Jona moest eerst diep zinken voordat hij het licht zag:

'U slingerde mij de diepte in, naar het ​hart​ van de zee. ...
Ik dacht: Verstoten ben ik, verbannen uit uw ogen. ...
Maar ik zal mijn stem in dank verheffen ...
mijn geloften los ik in.
Het is de HEER die redt!'
(Jona 2:4,5,10)

Daar zit hij nu dan in de brandende zon aan de oostkant van Nineve. God toont opnieuw genade en geeft een wonderboom om Jona’s ergernis te verdrijven en hem schaduw te geven. Het werkt: Jona is opgetogen. Maar God is een leraar die ons telkens weer lessen leert. De wonderboom verdwijnt doordat een bijzondere worm hem aanvreet. Jona wordt weer boos, en hij heeft het al zo warm. Hij is liever dood dan dat hij zo moet leven. En wanneer God vraagt of het terecht is dat hij zo boos is om die plant, antwoordt Jona: 'Ja! Ik ben verschrikkelijk kwaad,en terecht!'

Ik zie hem stampvoetend voor me. Deze ondankbare, verbolgen Jona. Hij ziet het grote plaatje niet, denk ik.

God antwoordt Jona met een vraag. 'Is het terecht dat je zo kwaad bent?' Dat vind ik mooi. God geeft geen direct antwoord op Jona’s verbolgenheid, op mijn verbolgenheid. Ik ga nog maar even stil, peinzend in de verzengende zon zitten …

Wendy van Schaik

Wendy heeft samen met haar man Harm vier kinderen. Ze is theatermaker, schrijft graag gedichten, geeft les en acteert.

Uw e-mail adres wordt niet gepubliceerd