Menu

Zand in je ogen

Zand in je ogen

DoorLianne Post Datum16 augustus 2019 0 reacties

storm strand

Het waait hard, heel hard. Zo hard dat de takken en de blaadjes je om de oren vliegen. Zo hard dat je niemand meer kan verstaan. Zo hard dat het moeite kost om je ene voet voor je andere voet te zetten.

Maar wij, wij hebben bedacht dat we naar het strand gaan. Juist omdat het zo hard waait. ‘Lekker uitwaaien,’ zeggen mensen dan. Dat heb ik geweten. Tijdens een storm over het strand lopen betekent niet alleen dat je lekker uitwaait, maar ook dat je huid een gratis scrubbeurt krijgt die bij nader inzien toch net iets te grondig is. Bovendien kun je amper om je heen kijken, want het zand doet zeer aan je ogen. En aan het einde van de dag raak je met moeite weer van het zout en het zand af. Dagen later komen er nog steeds korreltjes tevoorschijn op onverwachte plekken.

In je leven kun je ook van die stormen tegenkomen. Eerst ga je er vol goede moed in: deze storm ga je niet uit de weg, je gaat er dwars doorheen. Je kunt er soms ook voldoening uit halen om je te laten gladschuren en om het gebeuk van de wind te weerstaan. Maar duurt de storm te lang of is het zand te scherp, dan verandert de moed langzaam in tegenzin. Die tegenzin kan later omslaan in wanhoop. Want wanneer gaat de wind nu eindelijk liggen? Wanneer kun je weer eens rustig om je heen kijken? Wanneer is het je gegund om het zand uit je schoenen te kiepen en zonder tegenwind je weg te vervolgen?

Tijdens de storm van afgelopen weekend kon ik na een middagje het geweld weer achter me laten en rustigere oorden opzoeken. Maar andere stormen in je leven duren soms voort: ze blijven aan je trekken, ze blijven schuren, ze blijven je het zicht ontnemen. Zalvende woorden over grazige weiden en rustige wateren betekenen dan soms even niet zoveel; als het zand je snoeihard in de ogen wordt geblazen zijn die serene plekken niet zo eenvoudig te vinden.

Mocht je hier iets van herkennen, bedenk dan dat het niet altijd aan jou is om je doel in het oog te houden en om je ene voet voor je andere voet te zetten. Laat anderen, laat de Ander, je ogen en je voeten zijn. En weet dat aan elke storm een einde komt. Soms ben je nog tijdenlang bezig met het opruimen van korreltjes die je steeds weer herinneren aan de harde en pijnlijke storm waar je doorheen moest gaan. Maar er komt een moment waarop de harde wind verandert in een aangenaam briesje en je je schoenen definitief kunt legen. Je wrijft het zand uit je ogen en ziet eindelijk waar je al die tijd naar op weg bent geweest. Dat moment, daar kijk ik naar uit. Samen met jou.

Lianne Post

Lianne is freelance theoloog en projectleider. Ze schreef o.a. Van stress naar stilte en Hier vind je hoop. Voor Ark Mission schreef ze het bemoedigingsboekje Ik zie het niet meer zitten.

Lees hier meer over de bemoedigingsboekjes van Ark Mission.

Uw e-mail adres wordt niet gepubliceerd