Menu

Heiligdom

Heiligdom

DoorWendy van Schaik Datum14 november 2019 0 reacties

atmosphere-blue-cloud-clouds-601798.jpg

We lift our hands to the sanctuary, we lift our hands to give You the glory.

Een lied klinkt op de radio. In gedachten zie ik de charismatische evangelist weer op het podium heen en weer springen. Ik was halverwege de twintig, pas getrouwd en mijn huwelijk lag als een gebroken spiegel in duizend stukken op de grond. Een jawoord ontkracht door naïeve jaren van leugens en ontkenning.

Er werd een praise-avond georganiseerd. In die periode nam ik ieder excuus om het huis te ontvluchten gewillig aan, hoewel ik allerminst zin had om 'happy clappy' God te aanbidden. Ik had mijn man gehouden, maar God uit mijn leven verbannen.

Zwaarmoedig stapte ik de kerk binnen. Een overenthousiaste zuster in de Heer schudde mijn hand en wees me de kapstokken. Zo recalcitrant als ik ben, hield ik mijn jas aan. Ik koos een plek rechts achter in de hoek. Lekker onopvallend en ik kon weg wanneer ik wilde.

And we will praise You for the rest of our days, we will praise You for the rest of our days.

Met mijn cynische blik sloeg ik de prijzende gemeente gade. Praise you till the rest of our days. Sure - totdat de grond onder je voeten wegzakt. Totdat je, door God verlaten, het uitschreeuwt: En nu dan, waar bent U nu dan? Waar in dit kille, lege moment van totale ontwrichting vind ik iets van Uw glorie? Waar is de rijkelijke zegen, waar de pleister voor mijn wonden? God, Heer, Vader, waarom voel ik me dan zo veroordeeld en verlaten?

De Israëlieten, het volk van God, werden uit het land waar zij woonden meegenomen naar het Babylonische rijk. Het land waar zij zich thuis voelden, was niet meer van hen. Ze werden meegevoerd naar een vreemde cultuur met andere regels, om daar te werken en te wonen. Gods volk was op een plek waar ze tegen haar zin moest verblijven. Door God verlaten, doordat ze Hem had verlaten. Geen heiligdom meer, maar brokken ellende.

'Hij trekt een muur rond mij op, ik kan er niet uit; zwaar zijn mijn bronzen ketenen.
Al schreeuw ik en roep ik om hulp, hij wil mijn gebed niet horen.'
(Klaagliederen 3:7-8)

Mijn huwelijk, wat een heilige plek van liefde had moeten zijn, was gebroken. Vol woede heb ik het na de praisedienst midden op de parkeerplaats uitgeschreeuwd naar God. Ik had het gevoel dat Hij niet luisterde. Wat heeft geloven voor zin, wat heeft het voor zin om je handen op te heffen naar de hemel als het doodstil blijft, als de dingen in het leven kapot gaan? Als je de weg naar het heiligdom niet meer kunt vinden, wat voor zin heeft het?

'Zijn ontferming kent geen grenzen.
Elke morgen schenkt hij nieuwe weldaden. – Veelvuldig blijkt uw trouw!
Ik besef: mijn enig bezit is de HEER, al mijn hoop is op hem gevestigd.'
(Klaagliederen 3:22-24)

Hoop heeft zin. Want temidden van gebrokenheid door foute keuzes, door ziekte, door de donkerte in deze wereld, blijft er één licht fel branden: de hoop! Ik besloot dat ik nog van mijn man hield. Hij ook van mij, had hij gezegd. Samen bleven we strijden voor ons geluk. Samen met de hoop die ons doet bidden:

'Heer, kom met Uw heiligdom in mijn gebrokenheid.’

Wendy van Schaik

Wendy heeft samen met haar man Harm vier kinderen. Ze is theatermaker, schrijft graag gedichten, geeft les en acteert.

Uw e-mail adres wordt niet gepubliceerd