Menu

Mijn comfortabele bubbel

blow-blowing-bubbles-1751886.jpgdonderdag 14 februari 2019

Het ligt al een tijdje op me te wachten. 'Het werk', geschreven door Etty Hillesum. Een dagboek geschreven ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Ik kan er maar niet aan beginnen. Het is geschiedenis, wat geweest is, is geweest en toch is de onderdrukking van mensen en hun lijden daarin helaas nog steeds van alledag. Weinig feel good stories in het nieuws. Laat maar zitten, denk ik dan, ik kijk liever een makkelijke Netflix serie waar de held de boef vangt.

Als theatermaker ga ik tijdens het schrijven van voorstellingen op zoek naar het conflict. Zonder conflict geen verhaal. De protagonist moet worstelen. De tegenspelers moeten het hem zo moeilijk mogelijk maken en als er hoop is, dan mag deze hoop ook een paar keer voorbij gaan voordat het licht overwint.

Conflicten in voorstellingen of verhalen. Geweldig, om van te smullen!

In het dagelijks leven vermijd ik ze liever. Natuurlijk, ik trek me het leed van de wereld heus wel aan, maar in mijn comfortabele bubbel, waarin ik trouwens mijn eigen innerlijke conflicten al moeilijk genoeg vind, maak ik liever geen ruimte voor andermans leed of lasten en al helemaal niet voor mensen die leed veroorzaken.

Jezus deed dat wel. 
Bij Zacheus bijvoorbeeld. Zacheus die veilig boven in de boom zat, op de uitkijk naar de Man waar iedereen over sprak. Zacheus, de tollenaar, de huichelaar, de sjoemelaar. Ik denk dan: doorlopen, te vermoeiend, daar komt een heel verhaal achter weg, een trauma misschien. Of zo'n persoon gaat een beroep op je doen. Daar heb je toch helemaal geen tijd voor. Jezus wel. Jezus neemt de tijd om de gebrokenheid van de wereld te zien. Jezus kijkt omhoog. Hij ziet en handelt, zonder oordeel. Het gevolg is een maaltijd en een goed gesprek. Zacheus heeft redding gevonden, via Jezus. Een van de velen.

Jezus had de keuze om te doen wat Hij wilde. Hij koos ervoor om te zorgen voor de mensen die Hem het hardst nodig hadden. Door onderricht te geven, door te genezen, maar misschien wel het allermeest door notie te nemen van dat ze er waren. Ik ken je verhaal, Ik weet van jouw lijden, Ik ben solidair aan jouw lijden,  Ik luister, Ik zie je.

Etty Hillesum weigerde om onder te duiken. Het werd haar verweten als naïef. Toch kiest Etty ervoor om solidair te zijn met haar volk. Ze voelt zich niet gevangen genomen in de klauwen van de tegenstander. Ze schrijft: “Ik voel me volkomen in Gods armen, in Gods armen zal ik me geloof ik altijd voelen”.

Solidair zijn met hen die lijden.
Dat is nogal wat.

Wat voor gevolgen zou dat hebben voor mijn comfortabele leventje?

Als ik me verbonden weet met hen die lijden, niet door het lijden, maar door het weten dat ieder mens een gewild schepsel van God is en Jezus ook voor hen kwam. Dan zou dat zomaar mijn redding uit mijn bubbel kunnen zijn. Notie nemen van de gebrokenheid en te zeggen: 'Ik zie je, ik luister en ik bid je toe Gods armen die jou omhelzen in het diepst van jouw lijden.'

Wendy van Schaik,

Blogger en theatermaker

Wendy heeft samen met haar man Harm vier prachtige kinderen en is in het dagelijkse leven theatermaker, schrijft graag gedichten, geeft les en acteert.

Labels
Algemeen

« Terug