Menu

Ontvang 26x een meditatie van bekende sprekers in de inbox!

Meld u aan

Een dag van stil worden

Moria Graveyardmaandag 04 maart 2019

Na vijf werkdagen, tijd voor reflectie. Op onze vrije dag rijden we met een deel van ons team van Christian Refugee Relief (www.christianrefugeerelief.com) naar de noordkust van Lesbos, waar in 2015 zoveel vluchtelingen aankwamen. We volgen de hele 'dirt road' langs de kust en stoppen bij een open plek. Ik loop een eindje. Kijkend naar de zee en de stenen langs de kust.

Zoveel verhalen van mensen die ik bezoek of bezocht in Amsterdam zijn met deze plek verweven ... hun verhalen liggen hier op dit strand. Ik zoek een steen en stop 'm in mijn zak. En nu? Is dit mijn souvenir? Ik pak er nog een en gooi 'm met kracht in de zee. Het voelt goed. 

We rijden verder tot aan een inmiddels uit de media bekende plek, die ook wel de 'Graveyard' genoemd wordt. Het is de plek waar de Grieken het afval van de vluchtelingencrisis naartoe brengen. Het is een heel grote berg met kapotte, lekgestoken rubberboten en inmiddels door de zon verkleurde reddingsvesten. Hier en daar zie je ook wat kleding of een deken. De bergen erachter zien eruit als een vakantieplaatje. Het maakt ons allemaal stil.

Op deze plek komt zoveel samen. Het is de plek waar het leed ligt uit het thuisland, het leed van de vlucht, van de tocht, de oversteek ... Maar ook het leed dat nog komt: Moria, ellenlange procedures, het verlies van jaren bij het mogelijk niet krijgen van een verblijfsvergunning, het verlies van dromen. 

We zitten weer bij het appartement en praten over van alles. Een teamlid haalt ineens een bijbelvers aan uit Prediker. 'Voor alles bestaat een bepaalde tijd: ... een tijd om stenen weg te gooien en een tijd om stenen bij elkaar te zoeken.' (Prediker 3:1,5) Opnieuw ben ik stil, van een tekst die ik niet kende en die nu zo tot me spreekt. Een exacte reflectie van de middag. Het is alsof God zegt: Wees stil en weet dat ik God ben. (Psalm 46:11) Alsof Hij zegt: Ja, je mag door de steen het leed erkennen, maar ook je boosheid. En die met kracht wegwerpen om het onrecht. Werp het maar in mijn hand.

Ik moet denken aan de kinderen in Moria. Op de helling speelden ze gisteren. In een streep van het late zonlicht. Met dozen en stenen en een enkele knikker. Ze lachten, bijna onbezorgd in vertrouwen de kou van de nacht en de ellende van hun bestaan vergetend. 

Ik moet denken aan de bergen in de verte, boven het vergezicht van de Graveyard. Waar komt mijn hulp vandaan? (Psalm 121:1-2) Mijn hulp en die van de vluchtelingen - op Zijn tijd. Maar verzamelen en weggooien mag er zijn. Ook in Moria, waar de streep zonlicht is en de kinderen spelen. Wist je dat Moria betekent: door Jahweh uitgekozen, verkoren, voorbeschikt?

Een dag van stil worden.

Labels
Algemeen

« Terug