Menu

Wanneer we even niets weten te zeggen

beautiful-2315_1920.jpgvrijdag 22 maart 2019

Ik staar naar het witte scherm. De cursortoets knippert ongeduldig alsof het mij wil dwingen snel wat woorden op papier te zetten. Er moet weer wat geschreven worden, maar woorden laten zich niet dwingen. Meestal zijn ze snel gesproken. In het heetst van de strijd wanneer we gelijk willen krijgen of tijdens de koffie om de laatste roddel aan te slingeren. Dan ontglipt ons het woord van de tong. Spijt komt altijd achteraf. Dan zouden we willen dat we het konden uitwissen. Een delete-functie in het echte leven.

Ze lag op bed. Ze was het ziekenhuis ingegaan om beter te worden, ze was er zieker uitgekomen. Een levenslustige vrouw van in de vijftig, die genoot van het leven. Het leven vierde. Of ik wilde spreken op haar afscheidsdienst had ze gevraagd. 

Toen ik op een hete dag tegenover haar zat besefte ik dat ik ja op haar vraag had beantwoord. Ondersteund door zuurstof en haar liefdevolle man en kinderen vertelde ze haar levensverhaal. Ik schreef en luisterde vooral.

Toen we klaar waren, nam ik afscheid en keek ik in haar in de ogen.

Even echt in haar ogen.

Ik dacht toen: dat doen wij mensen te weinig. Elkaar zien, zodat de ander weet ‘jij ziet mij’.            

Ik voelde enig ongemak. Ik heb het niet zo met het lijden. Ik wilde van alles zeggen. Vaak hoef ik daar niet over na te denken. Stilzwijgende momenten vul ik moeiteloos met betekenisloos gezwets. Omdat de stilte soms zo ongemakkelijk voelt. De neiging om te relativeren: ‘Je hebt een mooi leven gehad he’., het ligt op de loer. Het was bij deze vrouw, met mijn hand in die van haar dat de woorden uitbleven. Ik durfde haar en haar lijden aan te kijken. Het was niet eng. Het was spannend en intens verdrietig, maar niet iets om te hoeven ontwijken. En woorden hadden geen zin.

Als de gebrokenheid dichtbij komt, valt er niet zoveel te zeggen, terwijl we misschien het liefst het uit willen schreeuwen.

Heb medelijden, Mijn God, Omwille van mijn tranen.

De tekst van de aria uit de Matthäus Passion komt deze week dichtbij. In de grote gebrokenheid van een aanslag. De stilte na een verschrikking die maar van korte duur is.

Het was op die hete dag dat ik haar voor het laatste zag. Zij had het laatste woord:   

'Het moet niet te zwaar hoor, een beetje luchtig, met een lach en een traan.'
Die dienst werd er gehuild, gelachen door de tranen heen, in stilte geluisterd naar haar leven en er werd intens liefgehad.

De wereld heeft geen geroeptoeter nodig in het lijden, maar zachte liefde, doordachte woorden en het .......biddende, stille zwijgen wanneer we even niets weten te zeggen.

Wendy van Schaik

Blogger en Theatermaker

Wendy heeft samen met haar man Harm vier kinderen en is in het dagelijkse leven theatermaker, schrijft graag gedichten, geeft les en acteert.

 

Labels
Algemeen

« Terug