Menu

Een knipoog van boven, een licht in donkere tijden

boekjes in ziekenhuis.jpgdonderdag 28 maart 2019

We lopen redelijk zelfverzekerd het immens grote ziekenhuis binnen. Het is alweer vijf maanden geleden dat we in het Prinses Maxima Centrum in Utrecht voor controle waren. Wat verandert er toch veel in een relatief kort tijdsbestek.

Ruim een half jaar geleden schreef ik voor Ark Mission het boekje Ik ben ziek. Vandaag had ik in mijn tas een aantal van deze boekjes gestopt. Joël had het lumineuze idee om ze in het ziekenhuis neer te leggen, want dan hebben anderen er ook iets aan, vond hij. We lopen door het ziekenhuis, op weg naar onze afdeling. Gek genoeg voelt het altijd een beetje als thuiskomen, een plek waar je liever niet komt, maar waar we toch ook mooie en kostbare herinneringen aan hebben. 

Wanneer ik door dit ziekenhuis loop, ervaar ik het ook zo, als een wereld op zich. Hier lijkt kinderkanker volksziekte nummer 1. Het is ongelooflijk hoeveel kinderen hier rondlopen met een infuus, rondrijdend in een rolstoel of in een bed, met hun ouders vlak erachter aan. Ouders met een vermoeide blik, een angstige blik, een gefrustreerde of boze blik en ook veel ouders met een lach op hun gezicht. Helden zijn het, stuk voor stuk. Zowel kind als ouders.

Ik kan me herinneren dat ik tijdens de ziekteperiode een keer heb gebeld met de psycholoog uit het ziekenhuis en haar vroeg: ‘Is er ook een handleiding of een boek of..?’ Ik zocht zo hard naar houvast! Daarom ben ik zo blij met het boekje wat ik mocht schrijven, ik hoop en bid dat dit een soort kleine handleiding mag worden voor ouders in eenzelfde situatie. Een handleiding die leidt naar God, hun houvast.  

Na afloop van alle controles lopen we naar de receptioniste en ik vraag haar of ik de boekjes mag achterlaten. Ze leest hardop: ‘Woorden van kracht bij gezondheidsproblemen.’ ‘Ja, dat lijkt me heel fijn, leg maar neer.’ Even verderop is de stilteruimte, daar willen we er sowieso een aantal neerleggen. Op het moment dat ik de ruimte inloop en om het hoekje kijk, zie ik daar een arts of verpleegkundige staan, hij bidt. Uit respect leg ik gauw mijn boekje neer en verlaat de ruimte weer. Dit beeld bleef me echter bij en deed me denken aan onderstaande quote uit het boekje:

Knipoogje: In de spreekkamer van de anesthesist vraagt ze mij; ‘Hoe houden jullie dit vol?’ Ik antwoord vertwijfeld: ‘We hebben ons geloof. ’Ik vertel er maar niet bij dat ik juist op dit moment veel vragen heb aan God. Ze drukt me op het hart: ‘Sommige anesthesisten bidden mee met het gezin.’ En u?’ vraag ik. ‘Ik ook’, stelt ze me gerust. Met deze wetenschap loop ik de kamer uit. Gedurende het ziekteproces denk ik regelmatig terug aan deze vrouw. Een knipoog van boven, een licht in donkere tijden.

Hem daar te zien bidden gaf me een vredig gevoel. Een bevestiging dat ook in dit ziekenhuis, waarin zoveel pijn en verdriet is, er mensen zijn die meebidden en meestrijden op geestelijk vlak.  Wat waardevol om te weten! Ik hoop dat dit jou ook rust geeft, wanneer je in een zwaar ziekteproces zit. Je bent nooit alleen! En wanneer je zelf niet bidden kan, herinner je deze man in de stilteruimte of de anesthesist waarover ik schreef, zij bidden mee.

Christien Korf

Blogger

Christien schreef voor Ark Mission het bemoedigingsboekje 'Ik ben ziek' om anderen die te maken hebben (gehad) met ziekte te bemoedigen en om uit te dragen dat Gods liefde en trouw dieper gaat dan al je angst, verdriet en twijfel. Kijk hier voor meer informatie over de bemoedigingsboekjes, of om ze te bestellen! 

Labels
Algemeen

« Terug