Groene sprietjes

Groene sprietjes

Ageeth | 12 April 2018 | Blog Lianne Post
Hét moment waar we aan het einde van de winter met z’n allen op wachten: de dag waarop de zonnestralen weer warm aanvoelen en de eerste groene sprietjes weer uit de grond naar boven komen.
 
Van dorbruin naar frisgroen
Die sprietjes laten zien dat wat maandenlang onder de grond zat toch niet verdwenen is en dat wat dood leek nog steeds leven in zich heeft. Het is iets wonderlijks wat zich niet laat dwingen: hoe hard we ook uitzien naar de lente, we kunnen de tulpen niet eigenhandig uit de grond omhoogtrekken en een boom laat zich niet vertellen wanneer hij zijn bloesem moet laten zien. Misschien genieten we daarom wel des te meer van dorbruin dat in frisgroen verandert en van het licht dat het donker steeds verder terugdringt; we hebben er geen invloed op en kunnen het daarom als een cadeau in ontvangst nemen.
Maar stel je nu eens voor dat die bloembollen het hele jaar door niets van zich zouden laten zien? Dat er na de winter geen nieuwe blaadjes aan de bomen zouden komen en dat het koud, nat en donker zou blijven. Wat zou dat met je doen? Hoe zou je kijken naar de weken, de maanden die voor je liggen?

Persoonlijke winter
De meeste mensen hebben in hun leven weleens last van een persoonlijke winter – een periode waarin het tegenzit en waarin je weinig licht en warmte ervaart. Je kunt je dan als mens net zo voelen als een bloembol die opgesloten zit in het donker en de kou. Je voelt je alleen en onzichtbaar, afgesloten van het leven boven de grond. Meestal wordt zo’n periode vanzelf weer opgevolgd door een lente waarin je merkt dat je je voorzichtig weer kunt gaan uitstrekken naar het licht. Maar als die lente uitblijft, dan kan het steeds moeilijker worden om perspectief te zien.
Terwijl de mensen om je heen groeien en tot bloei komen, zit jij in je donkere hoekje. Het is niet eenvoudig om daarmee om te gaan, voor jouzelf en voor de mensen om je heen. Jij wilt de ander niet tot last zijn en de ander weet niet wat hij moet zeggen of vragen. Wat kan het dan helpen als je elkaar juist in het donker in ieder geval weet te vinden. Misschien onwennig en op de tast, maar daarmee niet minder waardevol.

Licht dat leven geeft
Iemand die ook dwars door veel duisternis en eenzaamheid heen moest was Jezus. Hij werd verlaten door Zijn vrienden en voelde Zich zelfs verlaten door God, Zijn Vader. Hij ging letterlijk door de dood heen om uiteindelijk het leven te laten overwinnen. Doordat Hij overwonnen heeft mogen ook wij erop vertrouwen dat de duisternis niet blijvend is. Jezus zegt zelfs: ‘Ik ben het licht voor de wereld. Wie mij volgt loopt nooit meer in de duisternis, maar heeft licht dat leven geeft.’ (Johannes 8:12)
Misschien voel je het niet, als je vast zit in sombere gevoelens en neerslachtigheid, maar weten mag je het altijd: Jezus wil jou licht geven. Het is Zijn cadeau aan jou. Hij ziet in jou een mens die vol is van licht dat leven geeft en Hij wil jou helpen om een weg te vinden naar boven toe, weg van de kilte en de duisternis. Vertrouw op Hem. De lente zal komen.

Lianne Post, theoloog en blogger is continu in beweging - op zoek naar ontmoetingen, naar vragen en antwoorden, naar bekende en onbekende plaatsen, naar een thuis, naar God. Naast vele andere projecten waarbij ze ons ondersteunt, schrijft ze voor ons ook het boekje 'Ik zie het niet meer zitten', over depressie. 
Om u beter van dienst te zijn, maakt Ark Mission gebruik van cookies. » accepteren